Nie da się jednoznacznie określić ilu Polaków wyjechało na wyspy od początku całego zjawiska społecznego. Wstępnie liczbę tą szacuje się na około półtora miliona. Osoby decydujące się na taki wyjazd nie należą do jednej, spójnej grupy. Emigruje każdy ? młody, stary, kobieta, mężczyzna. Na wyjazd w poszukiwaniu lepszej pracy decydują się także osoby posiadające rodzinę i małe dzieci. Zmusza ich do tego najczęściej ciężka sytuacja finansowa w domu oraz brak jakichkolwiek nadziei na jej poprawę. Jedni jadą w poszukiwaniu pracy inni z myślą podjęcia nauki na zagranicznej uczelni. Wielokrotnie można było usłyszeć komentarze młodych osób, które chciałyby pojechać na wyspy i zarobić trochę gotówki. Zazwyczaj tacy ludzie uważają, że wyjazd do Wielkiej Brytanii czy nawet innego kraju jest banalny. Nic bardziej błędnego. Niebezpieczne byłoby spakowanie się i pojechanie do Londynu w ciemno. Bez żadnych znajomości, rodziny, przyjaciół, pewnego miejsca pracy czy zakwaterowania, a tym bardziej bez znajomości języka angielskiego.

Przez ostatnich kilka lat kwestia zatrudnienia w Polsce stała pod dużym znakiem zapytania. W około 2006 roku rozpoczęła się masowa fala wyjazdów Polaków do Wielkiej Brytanii i Irlandii. Głównie w celu znalezienia wysokopłatnej pracy i godnych warunków do życia. Jednak czy w rzeczywistości tak ciężko znaleźć odpowiednią pracę w naszym kraju? Owszem, idąc na rozmowę kwalifikacyjną, na której będziemy starać się o posadę księgowej czy sprzątaczki, musimy być świadomi tego, jakie rzeczy będą od nas wymagane. Na zdobycie pracy w Urzędzie Miasta nie może liczyć osoba posiadająca wykształcenie zasadnicze zawodowe lub nawet średnie. Niestety każda instytucja, firma czy nawet małe przedsiębiorstwo posiada własne standardy, których nie chce zaniżać. Każdy szef chce stworzyć sobie jak najlepszą kadrę wykształconych pracowników. To, że wyjedziemy do Wielkiej Brytanii i będziemy zarabiać w ciągu miesiąca cztery razy więcej niż we własnym kraju nie oznacza, że będziemy pracować na prestiżowym stanowisku.